Op deze pagina staat de vrijtekening die geld voor deze hele website. Ik stuitte op dit woord toen ik op zoek ging naar een mooi Nederlands woord voor disclaimer.
Toen ik besloot dingen op te willen schrijven, kreeg ik een bui die je een manie zou kunnen noemen. Ik had kort daarvoor in een impuls een domeinnaam geregistreerd, een naam die erg tot mijn verbeelding sprak maar waar ik nog geen doel mee had. En toen ineens wel: ik kocht webruimte en installeerde een weblog, deed even mijn best om alles er mooi uit te laten zien.
Maar dan nu nog het schrijven. Ineens waren er een aantal aanleidingen om te willen schrijven. K. zei dat makkelijk zou kunnen ontdekken of ik zou kúnnen schrijven. Als ik korte verhaaltjes zou schrijven over de dingen die ik heb meegemaakt en meemaak. En bij het lezen van het boek Wolf was ik zo onder de indruk van de precieze wijze waarop Lara Taveirne niet alleen de dood van haar broertje onderzoekt, maar zoveel meer wat bij rouw komt kijken. Het besef dat ieder anders rouwt. Dat je je allemaal anders tot de dode verhoudt. Hoe belangrijk taal is. Dat achterblijven speuren is, onderzoeken, pijn voelen, trots zijn, boos zijn, moe zijn. Ach, ja. Dat wil ik dus niet allemaal hier kort opschrijven. Ik wil zelf ook uitpluizen. Precies het juiste woord vinden.
Wat ik heel heel spannend aan dit alles vind, is dat ik niet de enige achterblijver ben. Vandaar dat ik wat ik opschrijf zoveel mogelijk anoniem wil houden. Ik wil niemand pijn doen met wat ik opschrijf. En ik wil tegelijkertijd ruimte innemen.
Zo. Hopelijk is met het eerste stukje ook een eerste stap gezet. Niet alleen de randvoorwaarden geschept, van die dingen die me heerlijk afhouden van het ding dat ik eigenlijk wilde doen: opschrijven hoe het is om achterblijver te zijn. Op alle manieren die maar in me opkomen.
Twenty Twenty-Five